Reportages

Wat mij direct opviel toen wij hier zo’n acht jaar geleden kwamen wonen: het vele groen in de straten, de netjes onderhouden plantsoenen en – aanpalend – de even netjes onderhouden voortuintjes. Daar gaat een rust van uit die uitnodigt om naar buiten te gaan en nog eerst een blokje om te lopen voordat je achter de buis of het pc-scherm kruipt tot bedtijd.

Wat mij tegenwoordig opvalt als ik buiten kom: verwaarloosde plantsoenen, nog méér groen, vooral tussen de stoeptegels, en hier en daar een voortuintje dat duidelijk de sporen vertoont van moedeloosheid en de opgegeven strijd tegen de oprukkende wildernis.

Ik meen mij te herinneren dat de gemeente enkele jaren geleden een oproep deed aan de bewoners om zelf een handje toe te steken. Fair enough. Maar het moet wel redelijk blijven. Voor mensen die uit werken gaan en ’s avonds nog een huishouden te runnen hebben, is dat al niet zo evident. Vaak zijn er ook nog kinderen die terechte aanspraak maken op de tijd van hun ouders. Wat nog rest aan tijd en fut is vaak amper toereikend om de eigen tuin op orde te houden.

Voor wie niet (meer) uit werken gaat geldt vaak: zolang het nog kan. Maar op een gegeven moment sta je voor de grens van je kunnen. Dan moet je hulp inroepen. Betaalde hulp, vaak. En voor je eigen tuintje is dat goed besteed. Maar de overheid kan toch niet verwachten dat de burger een tuinman inhuurt om de openbare ruimte te onderhouden? Iedereen betaalt via de  belastingen al mee aan wat de gemeente moet doen en laat liggen.

Elk jaar klopt diezelfde gemeente zichzelf op de schouder omdat ze weer flink gespaard heeft. Bespaard op dingen die ze moet doen en dan maar laat liggen? Dit jaar heb ik er extra op gelet: de plantsoenen worden geschoren, maar het woekerende  “groen” – m.n. de paardenstaarten – blijft staan. En dat zaait zich meedogenloos uit in de aanpalende tuinen van mensen die op die manier nog meer in tijdnood en/of overlast komen. Die terecht vragen: waarvoor betalen wij nog belasting?

De herfst staat voor de deur. Met de voorspelbare nattigheid komt ook het slipgevaar. Onze bevolking vergrijst en daarbij hoort ook een beperkte mobiliteit. Mooie combinatie!

Groen in het straatbeeld geeft een gevoel van rust. En soms moet er ook onderhoud aan gebeuren om de veiligheid te waarborgen. Als de bomen een snoeibeurt krijgen, bloeden vele natuurminnende harten. Maar als dat met zorg en kennis van zaken gebeurt, komt het ook ten goede aan de bomen zelf. Denk maar aan de stormen van de afgelopen weken. Een te volle “pruik” kan zelfs een gezonde boom het leven kosten.

Onder andere langs de Hulsterweg werd er eens grondig met de boomzaag gewerkt. Dood hout, te ver of te laag overhangende takken werden gekort. Hier en daar bleek een boom te erg aangetast om hem nog te redden. Die zullen moeten verdwijnen. Hopelijk wordt er dan wél een nieuwe in de plaats gezet.

Er wordt met groot materieel uitgerukt. Dat zorgt soms wel voor een beetje verkeershinder, maar dat werd keurig aangekondigd.

Zo hoog boven de grond met een boomzaag aan de gang is niet voor iedereen weggelegd.

De afgeknipte “haren” liggen netjes te wachten op afvoer.

Nog even er voor zorgen dat het hanteerbaar en goed te stapelen is …